Historia szkoły

Szkoła Podstawowa nr 6 to najstarsza szkoła tego typu w Gnieźnie. Położenie kamienia węgielnego pod budowę szkoły w Gnieźnie nastąpiło w 1912 r., jeszcze przed wybuchem I wojny światowej. W chwili jej rozpoczęcia, około 1914 roku, były gotowe tylko fundamenty. W 1915 roku budowa dobiegła końca. Powstał budynek piętrowy, który do dziś dnia mieści się w tym samym miejscu miasta, niedaleko jeziora Winiary. Na podstawie notatek z prasy, relacji ustnych oraz zdjęć, front budynku szkoły zdobił zegar o średnicy tarczy ok. 2 metrów. Zegar wybijał kwadranse. Budynek otaczał murowany płot, który oddzielał szkołę od ulicy. Niestety funkcjonowanie szkoły przerwał wybuch I wojny światowej, w czasie trwania której w budynku umieszczono niemiecki szpital wojskowy a po wyzwoleniu szpital PCK dla żołnierzy polskich. Taki stan pozostał do 1920 r. Dopiero w 1921 roku miejscowe władze szkolne przejęły budynek i wyposażyły go w sprzęt szkolny. Kierownikiem szkoły został Franciszek Czarnota, nauczyciel szkoły pofranciszkańskiej. Do szkoły uczęszczało około 900 uczniów. Obwód szkolny obejmował ulice: Żwirki i Wigury, bł. Jolenty, 3 Maja, Krzywe Koło, Świętokrzyską, Wodną, Św. Michała, Łącznicę, Kilińskiego, Przecznicę, Winiary, Trzemeszeńską, Staszica, Szpitalną, Sobieskiego, Sienkiewicza, Konikowo. Zaledwie 10 nauczycieli tworzyło pierwsze grono pedagogiczne Szkoły Powszechnej im. Św. Michała. Uroczyste poświęcenie szkoły odbyło się w obecności przedstawiciela Kuratorium Okręgu Szkolnego, poznańskiego wizytatora p. Gronwalda, inspektorów szkolnych, członków Rady szkolnej, kierowników miejscowych szkół powszechnych a także ks. proboszcza i ks. Dziekana Kubskiego. Aktu poświęcenia szkoły dokonał proboszcz parafii św. Michała ks. Napierała. Kolejnym ważnym wydarzeniem w dziejach szkoły była wizyta ks. Kardynała Dalbora, arcybiskupa gnieźnieńsko - poznańskiego w 1922 r. Dostojnik duchowny w czasie swej wizyty hospitował wiele zajęć religii i języka polskiego. W 1926 roku władze szkolne zlikwidowały Niemiecką Publiczną Szkołę Powszechną, a uczniów przydzielono Publicznej Szkole Powszechnej Nr 6 im. św. Michała. Jednak w 1934 roku oddział ten (złożony z uczniów niemieckich) zlikwidowano. W 1935 r. utworzono oddział dla dzieci upośledzonych pod względem umysłowym. Oddział ten w 1938 roku przekształcono w samodzielną szkołę, mieszczącą się w budynku Szkoły Powszechnej im. św. Michała. Kiedy w 1939 roku wybuchła kolejna wojna i Niemcy wkroczyli do Gniezna, Szkołę zamknięto, a nauczycieli wysiedlono. Tuż po wyzwoleniu Szkoła wznowiła działalność i od marca 1945 roku uczyło się już 588 uczniów w 15 oddziałach, w tym 7 oddz. na poziomie klasy I. Powrócili dawni nauczyciele i były kierownik Franciszek Czarnota. W latach 50 -tych kierownik szkoły Franciszek Czarnota  został przeniesiony w stan spoczynku, w szkole nie odbywały się lekcje religii. Rok 1952 / 53 – nowym  kierownikiem szkoły został p. Tadeusz Czaprowicz. Powstała pracownia fizyczno-chemiczna, cała szkoła została zradiofonizowana. W rok 1965 dyrektorem szkoły został p. Czesław Kurowski. W tym czasie wprowadzono wiele wyróżnień dla uczniów:

  • listy pochwalne
  • odznaki (brązowe, srebrne, złote)
  • medale (brązowe, srebrne, złote) - dla absolwentów szkoły
  • po raz pierwszy wprowadzono obrzęd pasowania uczniów I klasy.

W 1969 roku Szkoła weszła do elitarnego grona szkół sienkiewiczowskich czyli otrzymała imię wybitnego pisarza, a sami uczniowie ułożyli słowa drugiej i trzeciej zwrotki hymnu. Na 50 – lecie działalności Komitet Rodzicielski, Zakłady Graficzne, osoby z całej Polski o nazwisku Sienkiewicz, rodzice oraz absolwenci ufundowali piękny sztandar. Rok 1975 to kolejna zmiana na stanowisku dyrektora. Został nim mgr Marian Seweryn – nauczyciel historii. W 1999 roku budynek Szkoły został uznany za zabytek. Również ten  rok to początek realizacji 6 – letniej szkoły podstawowej.  Od 2007 roku stanowisko dyrektora objęła mgr Elżbieta Zacholska - nauczyciel matematyki, a wicedyrektorem szkoły została mgr Izabela Maćkowiak - nauczanie zintegrowane.  W kolejnych latach Szkoła podjęła szereg wyzwań. Zdobyła wiele tytułów i certyfikatów takich jak: Szkoła Myślenia, Szkoła Odkrywców Talentów, Szkoła z Klasą 2.0, Szkoła Bez Przemocy, Szkoła Humanitarna, Szkoła w Ruchu. Bycie Szkołą Sienkiewiczowską to zaszczyt, ale też i zobowiązanie. W 1993 roku narodziła się idea zlotów szkół sienkiewiczowskich, która obok przypomnienia, utrwalenia i ukazania geniuszu Henryka Sienkiewicza i jego dzieł, ma za zadanie poznanie i promowanie pracy szkół i ukazywanie piękna naszego kraju.  Pomysłodawcą zlotów był dyrektor Muzeum Henryka Sienkiewicza w Woli Okrzejskiej Pan Antoni Cybulski, który od lat patronuje ich organizacji, szerząc najcenniejsze przesłania naszego noblisty. Dotychczas odbyło się 20 zlotów szkół sienkiewiczowskich.  Na zlot przybywa zwykle około kilkadziesiąt delegacji szkół noszących imię wielkiego noblisty. W 2013 roku zaszczyt organizacji XXI Zlotu przypadł naszej szkole.  Rok wcześniej Szkoła obchodziła wielką uroczystość 90 – lecia istnienia placówki. Po wielu latach społeczność uczniowska po raz kolejny otrzymała nowy sztandar, nastąpiły liczne zmiany i remonty, m.in. całkowita modernizacja świetlicy i biblioteki. Przygotowując szkołę na przyjęcie sześciolatków został wybudowany plac zabaw oraz zmodernizowany przyszkolny ogródek. W Szkole realizowane są liczne projekty m.in.

„Szklanka mleka” - uczniowie klas I – VI piją bezpłatnie białe mleko.

„Lekki tornister” - zakup dla uczniów podręczników, z których mogą korzystać podczas pobytu w szkole. 

„Owoce w szkole” - każde dziecko uczestniczące w programie otrzymuje jednorazowo porcję składającą się z jednego produktu owocowego i jednego produktu warzywnego.

„Potrafię pływać” - innowacyjny program nauki i doskonalenia pływania od klasy I przeprowadzany w naszej szkole od kilku lat.

Dziennik elektroniczny